Sa Iyong Paglisan

Tulad ng dampi ng hangin sa tag-init
Tulad ng mga ibong umaawit
Ang pagdating mo’y kasing bilis
Ng paglisan mo sa aking libis

Tulad ng mga dahon at bulalak na nalalanta
Bubuhayin ng tag-ulan sa tuwi-tuwina
Ang tulad mo’y mananatiling alaala
Isang masaya’t makulay na pagsasama

Tulad ng simoy ng hangin tuwing gabi
Gabi’y kasing lamig ‘pag wala na sa tabi
Ngunit ito’y huwag ikabahala
‘pagkat pareho tayong nasa iisang tala

Tulad ng papel na niluma ng panahon
May halaga bawat paglipas ng taon
Munting dasal ang aking pabaon
At biyaya sa bawat pagkakataon

Buhay ay sadyang ganyan
May mga panahong kailangang lumisan
Ngunit huwag mabahala kaibigan
Mananatili ka sa aking puso kailanman

At sa iyong paglisan
Huwag sanang kalimutan kaibigan
Masasayang araw natin na nagdaan
At hirap na ating naranasan
Na nagpatibay sa samahan
Umula’t umaraw man.

Para sa lahat ng kaibigan at naging kaibigan ko. Maraming Salamat sa munting alaala.

The Power of Hug

I do not like being hugged, most especially in public except when the situation requires me to do so.

As I reflected on the past events of my life, I realized that the moments that I really felt secure and at peace are those times when somebody hugged me. The feeling is ethereal. Like I’m in a solitary place enclosed in a cocoon far from danger. As long as I feel the arms wrapped around me, I feel like a child sleeping soundly. Thus, I seem to establish a connection like that of a mother and child to the person hugging me. So much energy and emotion I absorbed I’m afraid I wasn’t able to transmit mine.

For this, I’ll always be in gratitude to them.