Gunita ng Kahapon

“Mang Domeng, magandang hapon po!”

“O Miguel, andito ka na pala. Ba’t napauwi ka? Ika ni Mang Domeng habang nagsisibak ng kahoy ng hapon na iyon.

“E wala naman pong dahilan, nais ko lamang umiwas sandali sa gulo ng kabihasnan. Kamusta na po kayo?” wika ko.

“E, eto nagsasaka pa rin. Sa awa ng Diyos nakapagtapos na rin ng pag-aaral ang mga kapitid ni Luisa.” Magtatagal ka ba dito?”

“A eh, hindi po, mga ilang araw lang. Babalik na rin po ako ng Maynila sa makalawa. “Di kasi ako pwedeng mawala sa trabaho ng matagal, mahirap na baka matambakan ako ng trabaho. Kamusta nga po pala si Luisa?”

“Ayun, nasa bahay. Nagpaalam sa trabaho na “di muna papasok ngaun hanggang sa makalawa, bibinyagan na kasi ang apo ko. Bisitahin mo sa bahay ng magkausap naman kayo.”

Ang mga salitang iyon ni Mang Domeng ang nagpaalala sa akin ng isang nakaraan. Nakaraang puno ng pangako sa isa’t isa, ngunit dahil sa hindi inaasahang mga pangyayari ay tila naglaho na lamang na parang bula at nilipad ng hanging ngayo’y sa akin ay humahaplos. Buti na lamang at palubog na ang araw, naitago nito ang nangingilid na luha sa aking pisngi.

Mabuti pa ang dagat, hinahalikan ng araw bago ito lumubog sa kanluran. Nagpapaalala na muli itong sisikat at magbibigay kislap sa asul na dagat. ‘Di tulad ng pagmamahal, hahalikan ka nga nagpapaalam naman. Walang pangako na magbabalik.

Nabanggit ko nga pala si Luisa. Marahil nagtatanong kayo kung sino siya sa buhay ko. ‘Di man sa pagmamayabang pero siya na ‘ata ang pinakamagandang babaeng nilikha ng Bathala para sa akin. Maganda ang kanyang mga mata. Nangungusap, naghahanap. Kabigha-bighani ang kanyang mga ngiti at tawa, tila ba isang napakagandang musika sa aking pandinig. Malambing, maamo, maasikaso. Wala na akong mahahanap pa. Lagi kaming naglalakad sa dalampasigan tuwing pauwi kami galing eskwela. Kwentuhan, kulitan. Minsan naman titigil sandali habang pinagmamasdan namin ang paglubog ng araw. Kulang na lang gitara at kantahan. Pero lahat ng ito’y malabo na, niluma na ng panahon. Kumbaga sa ilang larawan, naninilaw na.

Lumuwas ako ng Maynila para doon tapusin ang kolehiyo. Siya naman ay naiwan sa probinsya. ‘Di pa uso cellphone noon, kaya ayon naputol ang komunikasyon. Nawili ako sa mapang-akit na ganda ng lungsod. Tambay sa Malate o di kaya Tomas Morato. Nilibang ang sarili sa ganda ng mga taga lungsod. Muntik ng mapariwariw ang buhay. Si Luisa? Hindi ko alam. Marahil naghihintay pa rin sa aking pag-uwi. Alam ko maghihintay iyon.

“Tao po?”

“Sino po sila?” wika ng batang babae na siyang nagbukas ng pintuan. Napakagandang bata, Kamukha ni Luisa.

“Andiyan ba si Luisa?”

“Inay! May naghahanap po sa inyo!” ang kanyang biglang sigaw.

Bumungad sa akin ang napakaamong mukha. Hindi nagbabago, hindi kinupas ng panahon. Siya pa rin ang Luisang mahal ko hanggang ngayon.

“Miguel, naparito ka? wika ni Luisa.

“E, dumalaw lang bago man lang ako bumalik ng Maynila. Kamusta ka na?”

“Eto, mabuti naman. Siya nga pala, si Maribel. Anak ko. Sa makalawa na yan bibinyagan, sana makarating ka. Naalala mo ba si Jun?”

“Yung kaibigan nating adik?” biro ko sa kanya sabay tawa.

“Oo. Siya nga pala ang napangasawa ko. Kaso wala siya ngayon dito, bukas pa ang uwi galing trabaho, lingguhan kasi ang uwi nun.”

Si Jun. Matalik din naming kaibigan. Makulit, mahilig magpatawa tila wala problema. Kaya tinawag naming adik.

Lumipas ang maghapon na iyon, ni walang nagbanggit sa amin tungkol sa nakaraan. Siguro pinili na naming ibaon iyon kasabay ng lumipas na panahon. Ngunit alam ko, kahit isa man lng sa amin ang magmutawi tungkol dito, hahaba ang kwentuhan, marami ang maitatanong, ngunit walang kasagutan, wala ng dahilan ‘pagkat ganito na ang kasalukuyan.

Masaya marahil sila ngayon habang binibinyagan ang panganay nila. Ako sana ang nakatayo doon at umaakay sa aming anak. Pero, heto ako nakaupo sa isang sulok ng bus pabalik ng Maynila.

Advertisements

The Curious Case of Lady Josephine

Journal Entry # 45
January 23, 2010
11:45 PM

Staring blankly at the ceiling, I was brought to some place familiar. We were seated face to face enjoying the cheeseburger meal we ordered. It was one of those nights when I feel good just to have you around. You love talking while I enjoyed listening. It’s like you’re a piece of entertainment I couldn’t miss even though I’ve seen it many times.

“What???, How many times did I tell you not to look at me like that?” you would asked me when I fixed my sight on you.”Am I ugly? Something wrong?” you would continue. I just said nothing. I’m afraid my vocabulary is not wide enough to describe the beauty in front of me – not to mention your grammar-sensitive ears.

I don’t know who you are – figuratively speaking. It’s like you are enclosed in a halo or a Venus energy that every man is drawn to you. And like Venus, you trash them away – most of them – never even bothered to put to recyclable cans. The way you talk, move, sway, gesture – everything is in sequence and in tune with each other that over all it’s like an orchestra of music pleasing to the eyes and ears. Yet, you are like a baby, constantly in need of care, attention and love.

When you’re mad, you scare the hell out of everyone else. Like it would be the last day of whoever touches you. And I am afraid to feel Venus’ wrath because I am afraid to lose you. You enslave me like you enslaved every man. I’ve seen your Medusa yet I keep coming back for Venus overshadows the dark side. You have left me once and I’m afraid it would happen again. I know how it feels, its draw back on me. Your like a demigod feeding me with ambrosia I couldn’t have with any one else.

Am I spell bounded? No matter how I try to write the ugly you it turns out to be a beauty. Maybe. Walking with you in the dark of the night I do not fear. I would laugh at how I would hide from people just to have you alone. My thirst is quenched just to hear you speak and know that you are okay. Your daily rants and musings amuses me. You’re like a piece of puzzle I would love to solve everyday. Nothing but more of you and less of me.

I fear the coming days. When you will be gone, forever. Like fairies and fairyland dies when every child give up believing. I fear that I might not be able to solve puzzles again. I fear I won’t hear the elating sound of the orchestra anymore. I fear that I would never taste ambrosia again, bitter as it may seem. I fear that I would not be able to solve the mystery of you – forever. I fear. I fear.

– Mike