Nais Ko


Habang nakupo sa aking opisina, ako’y napatitig sa bawat pag-ugoy ng mga sanga ng kahoy na umaayon sa hampas ng hangin. Isang karaniwang tanawin na pinganda ng bughaw ng langit sa kalagitnaan ng tag-araw. Tila isang larawan na kung mamarapatin ay nais kung ikwadro para muling mapagmasdan. Kaaya-aya. Maaliwalas. Nakakawala ng pagod. Napag-isip isip ko tuloy ng ang ating buhay ay tila isang serye ng mga larawan na pinag-ugnay unay. Bahagi na ng kasaysayan. Naluluma, napag-iiwanan pero ang sarap balik balikan. Kung maaari lamang na patigilin ang panahon kahit sandali man lang para langhapin ang sarap ng mga tawanan at kulitan ay aking hihilingin. Mga panahong kailangan kong matutong tumakbo ng mabilis para di mahabol ng mga nangungutong. Mga panahong kailangan kung gimising ng maaga para hindi mahuli sa eskwela. Mga panahong halos ang baon ko sa buong linggo ay itlog na iniba-iba lang ng pagluto ng aking ina – nilaga sa lunes, “scrambled sa martes, hinaluan ng ampalaya sa miyerkoles, “sunny side up” sa huwebes at nilagyan ng kamatis sa biyernes. O, hindi ka pa ba mababato dun? Pero dun ko nalaman kung pa’no mamuhay at magbigay halaga sa pinaghirapan. Mga panahong una akong umibig – ang saya ng ligawan at paggawa ng mga sulat pagmamahal. Kamusta na kaya siya? Baka may asawa na ngayon

Tulad ng isang pelikula, may mga bahagi sa ating buhay na kailangan nating tanggalin – hindi sa nais nating kalimutan, kundi dahil sa nais lamang nating mapaganda at maisa-ayos ang ating buhay sa pamamagitan ng mga aral na dulot nito. Di ito gaganda kung hindi dadaan sa masusing mga kamay ng editor. Mapanuring mga mata ng direktor. Kikilatisin at bubusisiin ng mga kritiko at manunuod. Aalamin kung makakapagbigay-aral ba sa ibang tao or isa lamang itong pelikulang walang kabuluhan at madaling malimutan.

Sa bawat paglipas ng panahon, ang bawat taon ay maituturing nating isang kabanata sa ating buhay. At ang bawat yugto ay may kanya-kanyang tema. Ang mahalaga ay kung nagampanan ba natin ang ating bahagi bilang pangunahing tauhan sa kwento. Naipakita ba natin sa bawat larawan – saya man o kalungkutan, pagdiriwang o pighati – na di lamang ito kanais-nais tingnan kung hindi makabuluhan din.

Sabi nila, malalaman mo raw kung anung klaseng tao ka at kung gaano kahalaga ang naging kontibusyon mo sa kapwa at sa kumunidad sa dami ng tao na nakikiramay at nakikipaglibing. Sa pagtatapos kaya ng kwento ng aking buhay, may mahabang prosisyon ng nakikiramay at nakikipaglibing ba akong makikita?

Anu man ang kahihinatnan sa huli, nais kong makita nila sa aking larawan, sa ibabaw man ng aking kabaong o nakasabit sa dingding, na ang buhay ko’y isang talambuhay na makabuluhang basahin at ulit-ulitin. Di man ito maisapelikula o magawan ng nobela.

Advertisements

4 thoughts on “Nais Ko

    • hahaha… John… di ko alam kung bakit d lumabas… sabi spam daw hahaha… cncya na… must be something wrong with the settings… i’ll try to check… thanks! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s