Overture to Finale

I heard some claps
and sometimes boo
sometimes there’s nothing
it makes me woe

curtains wide open
lights are dimming
the place is in darkness
except for the spotlight

it’s watching

waiting

and draining

me.

I feel like laughing
I feel like crying
am I a jester?
or performer?

I had my recital
I had my versions
had been with the orchestra
and did my rendition

what more should I give?
any else to pretend?

please close the curtains
turn off the spotlight
it’s time for the backstage

please

no more limelight.

remove the mask
tear the dresses
let me scream
as the dawn

ceases.

I tried… :-)

my co-teacher asked me to design a cover for our souvenir program of our graduation this year… so here’s my try of it though not yet final as the Chinese characters are not yet included…

front cover… not yet well refined.. 😦

my alternate design… though my boss prefer the first one as it is formal… spent hours for this hahaha…

here’s how the back would look like without the Chinese characters yet…

basically this is just a draft… not yet final… any suggestions and advice as it is my first time to use Adobe… 🙂

Undying Love

far beyond the beauty therein
my devotion goes far and again
for this beauty is only skin deep
they say and this I do believe

can I not let this soul be taken
by this passion to which I’m shaken
when no further solid ground there is
than in your loving arms, a bliss

let me kiss you one last time
let me clasp those hands with mine
can you feel the love I give?
can you feel your life I live?

for time I know cannot be stopped
‘tis same who our mem’ries are draft
and soon I know we will depart
though shards of you fits in my heart

let me take you through the doors
of my mind and do explore
nothing’s gonna change my mind
nothing’s gonna stop this love divine

far beyond the beauty therein
my devotion goes far and again
so let me kiss you one last time
let me clasp those hands with mine.

Gunita ng Kahapon

“Mang Domeng, magandang hapon po!”

“O Miguel, andito ka na pala. Ba’t napauwi ka? Ika ni Mang Domeng habang nagsisibak ng kahoy ng hapon na iyon.

“E wala naman pong dahilan, nais ko lamang umiwas sandali sa gulo ng kabihasnan. Kamusta na po kayo?” wika ko.

“E, eto nagsasaka pa rin. Sa awa ng Diyos nakapagtapos na rin ng pag-aaral ang mga kapitid ni Luisa.” Magtatagal ka ba dito?”

“A eh, hindi po, mga ilang araw lang. Babalik na rin po ako ng Maynila sa makalawa. “Di kasi ako pwedeng mawala sa trabaho ng matagal, mahirap na baka matambakan ako ng trabaho. Kamusta nga po pala si Luisa?”

“Ayun, nasa bahay. Nagpaalam sa trabaho na “di muna papasok ngaun hanggang sa makalawa, bibinyagan na kasi ang apo ko. Bisitahin mo sa bahay ng magkausap naman kayo.”

Ang mga salitang iyon ni Mang Domeng ang nagpaalala sa akin ng isang nakaraan. Nakaraang puno ng pangako sa isa’t isa, ngunit dahil sa hindi inaasahang mga pangyayari ay tila naglaho na lamang na parang bula at nilipad ng hanging ngayo’y sa akin ay humahaplos. Buti na lamang at palubog na ang araw, naitago nito ang nangingilid na luha sa aking pisngi.

Mabuti pa ang dagat, hinahalikan ng araw bago ito lumubog sa kanluran. Nagpapaalala na muli itong sisikat at magbibigay kislap sa asul na dagat. ‘Di tulad ng pagmamahal, hahalikan ka nga nagpapaalam naman. Walang pangako na magbabalik.

Nabanggit ko nga pala si Luisa. Marahil nagtatanong kayo kung sino siya sa buhay ko. ‘Di man sa pagmamayabang pero siya na ‘ata ang pinakamagandang babaeng nilikha ng Bathala para sa akin. Maganda ang kanyang mga mata. Nangungusap, naghahanap. Kabigha-bighani ang kanyang mga ngiti at tawa, tila ba isang napakagandang musika sa aking pandinig. Malambing, maamo, maasikaso. Wala na akong mahahanap pa. Lagi kaming naglalakad sa dalampasigan tuwing pauwi kami galing eskwela. Kwentuhan, kulitan. Minsan naman titigil sandali habang pinagmamasdan namin ang paglubog ng araw. Kulang na lang gitara at kantahan. Pero lahat ng ito’y malabo na, niluma na ng panahon. Kumbaga sa ilang larawan, naninilaw na.

Lumuwas ako ng Maynila para doon tapusin ang kolehiyo. Siya naman ay naiwan sa probinsya. ‘Di pa uso cellphone noon, kaya ayon naputol ang komunikasyon. Nawili ako sa mapang-akit na ganda ng lungsod. Tambay sa Malate o di kaya Tomas Morato. Nilibang ang sarili sa ganda ng mga taga lungsod. Muntik ng mapariwariw ang buhay. Si Luisa? Hindi ko alam. Marahil naghihintay pa rin sa aking pag-uwi. Alam ko maghihintay iyon.

“Tao po?”

“Sino po sila?” wika ng batang babae na siyang nagbukas ng pintuan. Napakagandang bata, Kamukha ni Luisa.

“Andiyan ba si Luisa?”

“Inay! May naghahanap po sa inyo!” ang kanyang biglang sigaw.

Bumungad sa akin ang napakaamong mukha. Hindi nagbabago, hindi kinupas ng panahon. Siya pa rin ang Luisang mahal ko hanggang ngayon.

“Miguel, naparito ka? wika ni Luisa.

“E, dumalaw lang bago man lang ako bumalik ng Maynila. Kamusta ka na?”

“Eto, mabuti naman. Siya nga pala, si Maribel. Anak ko. Sa makalawa na yan bibinyagan, sana makarating ka. Naalala mo ba si Jun?”

“Yung kaibigan nating adik?” biro ko sa kanya sabay tawa.

“Oo. Siya nga pala ang napangasawa ko. Kaso wala siya ngayon dito, bukas pa ang uwi galing trabaho, lingguhan kasi ang uwi nun.”

Si Jun. Matalik din naming kaibigan. Makulit, mahilig magpatawa tila wala problema. Kaya tinawag naming adik.

Lumipas ang maghapon na iyon, ni walang nagbanggit sa amin tungkol sa nakaraan. Siguro pinili na naming ibaon iyon kasabay ng lumipas na panahon. Ngunit alam ko, kahit isa man lng sa amin ang magmutawi tungkol dito, hahaba ang kwentuhan, marami ang maitatanong, ngunit walang kasagutan, wala ng dahilan ‘pagkat ganito na ang kasalukuyan.

Masaya marahil sila ngayon habang binibinyagan ang panganay nila. Ako sana ang nakatayo doon at umaakay sa aming anak. Pero, heto ako nakaupo sa isang sulok ng bus pabalik ng Maynila.

Jabez

my child, my child
my beautiful Jabez
years have torn you apart from the rest
I’ve seen you come
I saw you leave
you took a stand
and live not in defeat

yet why those tears?
why do you fear?
you have conquered the world
and have made it clear
that you live to love
and take away  fears.

they tore your heart
they ripped you clean
but you stand in darkness
and stitched those broken wings
came out of the open
and shone your light again

my child, my child
my beautiful Jabez
take comfort from your family and friends
they give you love
they give you peace
they share your sympathies
and all that you need.

fear not my child
and dry those tears
close those tired eyes
and dream again
let your sunshine
flow from within.

my child, my child
my beautiful Jabez
you are beautiful and apart from the rest.

Chocolates and Paper Roses

the pearly whites that reflects the sunlight
of pure joy that melts my heart
tame the gods that guards my reason
and open the gates of treasures bastion

those sullen eyes of fiery passion
devours the misty fort of repression
those eyes that holds chasten love
and vestibules of sheer compassion

captured by the halo of your embrace
I’ve knotted the stem of succulent cherry
savored the breeze of your silent breathing
and sealed it with a kiss of ardent fervor

but all are chocolates of dark temptations
and paper roses of sweet nothings
a shroud of spectacle that hides the intentions
like Dorian Gray, you lavished on your impression

still I danced with you as the music played
in a masquerade ball of tweaking and charade
‘til we tire ourselves in this rustic game
and wake up at dusk to see you again.